Dzisiaj przeżywamy Niedzielę Dobrego Pasterza – szczególny dzień modlitwy o nowe powołania kapłańskie i zakonne.
W tym wyjątkowym czasie prosimy Dobrego Boga, aby wzbudzał w sercach młodych ludzi gotowość do pójścia za Jego głosem oraz odwagę do podjęcia drogi służby w Kościele.
Poniżej przeczytamy świadectwo powołania siostry Agnieszki, ukazujące drogę odkrywania i realizowania Bożego wezwania.
Nazywam się Siostra Agnieszka i pochodzę z Bolesławca, z rodziny wielodzietnej, gdzie miłość i wsparcie były codziennością. Wychowanie w takiej atmosferze nauczyło mnie wartości wspólnoty, wzajemnego szacunku i gotowości do ofiarności serca.
Pracowałam w różnych miejscach, zyskując cenne doświadczenia, które przynosiły mi radość i satysfakcję. Jednak pomimo tych chwil szczęścia, zawsze czułam, że to nie są moje prawdziwe drogi. W głębi serca tęskniłam za czymś większym, czymś, co napełniłoby mnie pokojem i spełnieniem. Czułam, że moje życie przypomina rozbity dzban, który został zniszczony, ale wciąż można go skleić - z pomocą Jezusa. Podczas studiów zaczęłam na poważnie zastanawiać się nad moim życiem i tym, do czego wzywa mnie Jezus. Zmiany zaczęły się od momentu, gdy wzięłam udział w rekolekcjach u sióstr salwatorianek. To był czas pełen modlitwy, refleksji i odkrywania siebie na nowo. Szczególnie mocno wstrząsnęła mną adoracja krzyża, podczas której usłyszałam słowa: „Dopóki żyje na świecie choćby jeden tylko człowiek, który nie zna i nie kocha Jezusa, nie wolno ci spocząć”. ( słowa Ojca Franciszka Marii od Krzyż Jordana). Te słowa zostały w moim sercu i sprawiły, że zaczęłam postrzegać swoje życie jako misję.
Podjęcie decyzji o wstąpieniu do zakonu nie było łatwe. Towarzyszyły mi chwile wątpliwości, strach przed tym, co przyniesie przyszłość, a także obawy o to, czy ja z moimi słabościami i grzechami, jestem gotowa by odpowiedzieć na Boże wezwanie. Czasami pojawiało się pytanie, czy potrafię zrezygnować z życia, które znałam, na rzecz życia w jedności z Bogiem i wspólnotą.Jednak w tych trudnych chwilach przypominały mi się słowa z Pisma Świętego: „Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu, a On sam będzie działał” (Ps 37, 5). Ufałam, że jeśli Bóg mnie powołuje, to poprowadzi mnie na tej drodze, nawet jeśli wydawała się ona pełna niewiadomych. Czułam, że On jest przy mnie, dodając mi siły i odwagi do podjęcia decyzji. I tak wstąpiłam do Sióstr Salwatorianek w Goczałkowicach - Zdrój. Teraz, kiedy spojrzę wstecz na moją drogę, widzę, jak wiele dobra Bóg uczynił w moim życiu. Moje powołanie nie jest tylko wyborem życia zakonnego, ale przede wszystkim darem, który pragnę dzielić z innymi. Wypełnione jest nadzieją, która prowadzi mnie do odkrywania piękna w codzienności i w relacji z Bogiem oraz drugim człowiekiem. Nadzieja to siła, która motywuje mnie do działania, daje radość oraz pozwala przetrwać trudniejsze chwile.Jak powiedział papież Benedykt XVI: „Nadzieja jest pewnością, że Bóg jest zawsze z nami, że nigdy nie opuszcza nas w najtrudniejszych momentach.”
Dziś, gdy patrzę w przyszłość, jestem pełna ufności i nadziei, że niezależnie od tego, jakie wyzwania przede mną staną, Bóg będzie ze mną. Moja historia to nie tylko opowieść o mnie, ale też o Jego nieustannej obecności i miłości w moim życiu. Dzieląc się tym świadectwem, mam nadzieję, że zainspiruję innych do otwarcia się na Boże wezwanie oraz do odkrywania właściwej drogi, która prowadzi do pełni życia. Niech Boża miłość i nadzieja towarzyszą nam wszystkim na naszej drodze, a serca będą miejscem, w którym pragnienie i oddanie spotykają się w harmonii.
